| Κατά τον 14ο αιώνα οι
Ιππότες της Ρόδου παραχώρησαν τη Χάλκη ως φέουδο στην οικογένεια
Assanti από την Ischia. Τότε έχτισαν το κάστρο τους πάνω στα ερείπια
της αρχαίας ακρόπολης, όπου κατέφευγε ο πληθυσμός σε περίπτωση
επιδρομής. Από τα μέσα του 19ου αιώνα η τουρκοκρατούμενη Χάλκη
φτάνει στο απόγειο της ακμής της. Μαζί με τη Σύμη, την Κάλυμνο,
το Καστελλόριζο, αναπτύσσουν το εμπόριο και τη σπογγαλιεία. Ιδρύονται
σχολεία και το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού σημειώνει κατακόρυφη
άνοδο.
Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας τα προνόμια της καταργούνται,
πλήττεται το εμπόριο κι η σπογγαλιεία με αποτέλεσμα να αρχίσει
η αιμορραγία της μετανάστευσης. Το 1912 η Χάλκη, όπως κι όλα
τα Δωδεκάνησα, περνάει στην ιταλική, γερμανική και βρετανική
κυριαρχία όπου και παραμένει μέχρι το 1948. Κατά τη διάρκεια
του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η Χάλκη δοξάστηκε χάρη στους αγώνες
και το αίμα άξιων τέκνων της, όπως ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος
και ο λοχαγός Διογένης Φανουράκης.
|
