Τα Κύθηρα απέχουν μόλις 20 χλμ. από
τις νότιες ακτές της Πελοποννήσου, αλλά ανήκουν διοικητικά
στην Αττική που απέχει πάνω από 200 χλμ. ! Η επίσημη εξήγηση
είναι τα Κύθηρα έχουν ιστορικούς δεσμούς με την Αττική,
αλλά αν ο λόγος είναι οι ιστορικοί δεσμοί, τότε θα ήταν
πιο σωστό να ανήκουν στην Κρήτη, της οποίας ήταν αποικία
από τη μινωική εποχή. Η μοναδική ομορφιά αυτού του νησιού
- που σύμφωνα με το μύθο ήταν το μέρος όπου γεννήθηκε
η Αφροδίτη- γοήτευσε ιδιαίτερα τους Μινωίτες, που εγκαταστάθηκαν
στην ανατολική ακτή, στο χαμηλό λόφο που σήμερα ονομάζεται
Καστρί (στην Παλαιόπολη, κοντά στον Αβλέμονα). Τα κεραμικά
ευρήματα δείχνουν ότι είχαν φέρει μαζί τους πολλά αγγεία
από την πατρίδα τους, αλλά τα περισσότερα τα είχαν κατασκευάσει
επί τόπου και τα είχαν διακοσμήσει με ένα χαρούμενο ζωηρό
κόκκινο χρώμα που το έπαιρναν από τα κοχύλια πορφύρας
που αφθονούσαν στους βυθούς γύρω από το νησί.
Ποια ήταν η αιτία δεν
το γνωρίζουμε, αλλά στα μέσα του 15ου αιώνα π.χ. ο οικισμός στο
Καστρί εγκαταλείφθηκε. Λίγα χρόνια αργότερα, στις αρχές του 14ου
αιώνα π.χ., ήρθαν στο νησί οι Μυκηναίοι και εγκαταστάθηκαν στον
εγκαταλειμμένο οικισμό και σε άλλες θέσεις στη βόρεια ακτή. Με
την κάθοδο των Δωριέων, το 1.100μια ομάδα από αυτούς (πιθανώς
από το ¶ργος) έφτασε στο νησί, οπότε βεβαίως οι Μυκηναίοι πήραν
πόδι. Αργότερα, γύρω στον 6ο π.χ. αιώνα, οι επίσης Δωριαίοι Σπαρτιάτες
πέταξαν τα ξαδελφάκια τους στη θάλασσα και πήραν τα Κύθηρα, που
ήταν πολύτιμα για τον έλεγχο των νότιων θαλασσιών συνόρων της
επικράτειάς τους. Οι Αθηναίοι βεβαίως το γνώριζαν αυτό, γι΄ αυτό
φρόντισαν να τα καταλάβουν από τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού
πολέμου, το 424 π.χ., και να έχουν για ορμητήριό τους για να λεηλατούν
τη Λακωνική. Στη ρωμαϊκή περίοδο όμως, τα Κύθηρα ήταν προσφιλές
αντικείμενο για δώρο! Ο Αύγουστος Καίσαρας τα χάρισε στο στρατηγό
του Γάιο Ιούλιο Ευρυκλή για να τον ευχαριστήσει για τις πολύτιμες
υπηρεσίες του στη ναυμαχία του Ακτιου, αυτός τα χάρισε στο εγγονάκι
του τον Ηρκλανό, αυτός μετά τα χάρισε στον Αυτοκράτορα Αδριανό,
και αυτός λίγο πριν πεθάνει τα χάρισε στους Σπαρτιάτες.
Χάρτης
Ευρήτερης Περιοχής
Χάρτης
των Κυθήρων
Στα βυζαντινά χρόνια,
το νησί ήταν έρμαιο στις ληστρικές επιθέσεις των πειρατών, που
μάλιστα είχαν εγκατασταθεί εδώ, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι
κατέφυγαν στις απέναντι ακτές της Πελοποννήσου. Το νησί ξαναζωντάνεψε
όταν ήταν στην κατοχή των Βενετών, από το 1204 μέχρι το 1797.
Το 1537 όμως, κόντεψε να ερημώσει από τη λαίλαπα που το έπληξε,
δηλαδή από την επίθεση του πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ο οποίος
κατέλαβε τον πολυανθρωπότερο οικισμό του νησιού, το κάστρο του
Αγίου Δημητρίου (στη σημερινή Παλαιοχώρα) και το μετέτρεψε σε
σωρό ερειπίων και πτωμάτων. Η χειρότερη επιδημία ωστόσο, Τούρκοι,
δεν εμφανίστηκε σχεδόν καθόλου στο νησί. Μετά τη βενετική – και
μια σύντομη γαλλική – κυριαρχία, οι ¶γγλοι πήραν τα Κύθηρα και
τα κράτησαν όσο χρειαζόταν για να τα νοικοκυρέψουν (1815 – 1864).
Το οδικό δίκτυο, οι γέφυρες και η ρυμοτομία των σημερινών οικισμών,
είναι έργα των ¶γγλων. Το 1864 τα Κύθηρα ενώθηκαν οριστικά με
την Ελλάδα.
Το Καψάλι είναι ο πιο
ανεπτυγμένος τουριστικά οικισμός του νησιού. Έχει μια ωραία αμμουδερή
παραλία μπροστά του, ένα γραφικό ψαραδολίμανο στην άκρη του, μια
ωραία πλακοστρωμένη βόλτα δίπλα στην αμμουδιά, όπου είναι μαζεμένα
όλα τα εστιατόρια, τα ουζερί, τα μπαράκια και τα μαγαζιά. Υπάρχει
κι ένα κάμπινγκ στο Καψάλι – το μοναδικό στο νησί- που είναι πολύ
συμπαθητικό, παρ΄ όλο που είναι εντελώς πρωτόγονο, χωρίς καμία
διαμόρφωση και με ελάχιστες ανέσεις. Είναι όμως πολύ ήσυχο και
καθαρό, και όλος ο χώρος σκεπάζεται από ένα πυκνό πευκόδασος.
Ανατολικά από το Καψάλι, υπάρχουν πολύ όμορφα μέρη για να επισκεφθείτε.
Το πιο δημοφιλές απ΄ όλα είναι η παραλία Φυρή ¶μμος, στη νοτιοανατολική
γωνιά του νησιού, μια πολύ μεγάλη βοτσαλένια παραλία που δύσκολα
γεμίζει κόσμο, με μια μικρή καντίνα στην άκρη της.
Χάρτες,
φωτογραφικό υλικό και τα κείμενα είναι ιδιοκτησία της
Road Publications
