Το μικρό, άγονο κυκλαδονήσι, το οποίο
η ιστορία το θέλησε πάντα στη σκιά της ιερής Δήλου και
οι αρχαίοι το έκαναν συνώνυμο της φτώχειας, εξελίχθηκε,
κατά τη δεκαετία του 1970, σε έναν από τους πιο δημοφιλείς
τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου. Η Μύκονος συγκεντρώνει
κάθε καλοκαίρι πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες και
ανάμεσά τους πολλές προσωπικότητες από κάθε χώρο της δημόσιας
ζωής. Νησί κοσμοπολίτικο, με έντονη νυχτερινή ζωή η οποία
ξεδιπλώνεται στα γεμάτα κόσμο γραφικά στενά της πόλης
και του λιμανιού, συνεχίζει μάλλον, όπως και στα αρχαία
χρόνια, να βρίσκεται υπό την προστασία του θεού Διόνυσου...
Και ενώ αυτό το πολύχρωμο πανηγύρι ανθρώπων πλημμυρίζει
κάθε καλοκαίρι το νησί, η Μύκονος παραμένει γοητευτική,
πάντα λευκή, γαλάζια και γεμάτη φως και εξακολουθεί να
είναι το παραδοσιακό κυκλαδονήσι όπου ακόμα μπορείς να
δοκιμάσεις το ντόπιο πικάντικο τυρί, τη γευστική κοπανιστή,
και να ακούσεις τους παλιότερους Μυκονιάτες να μιλούν
με το ξεχωριστό γλωσσικό ιδίωμα του νησιού τους, φορώντας
στο κεφάλι το μαύρο, ναυτικό τους κασκέτο.
Ένας από τους κυριότερους
λόγους που έγινε η Μύκονος τόσο δημοφιλής είναι οι πανέμορφες
παραλίες της. Οι περισσότερες και οι πιο κοσμοπολίτισσες αμμουδιές
βρίσκονται στο νότιο τμήμα του νησιού, προφυλαγμένες από τα δυνατά
μελτέμια. Είναι οι πασίγνωστες παραλίες Ψαρρού, Πλατύς Γιαλός,
Παράγκα, Καλαμοπόδι (Paradise), Ελιά, Αγράρι, Super Paradise,
Ορνός, Καλαφάτης, Κάπαρη και Αη Γιάννης. Πολύ ωραίες παραλίες
υπάρχουν στα βόρεια της Χώρας, στον Τούρλο και στα Χουλάκια, ενώ
στο βορειότερο ξεχωρίζουν η Φτελιά, ο Πάνορμος και ο Αγ. Σώστης.
Όσο και αν φαίνεται περίεργο για ένα νησί που πλημμυρίζει από
κόσμο κάθε καλοκαίρι, υπάρχουν ακόμη μικρόι όρμοι με σχεδόν ξεχασμένες
αμμουδιές και μικρές ειδυλλιακές παραλίες, στολισμένες με κάποιο
έρημο ξωκλήσι. Αυτά τα μικρά διαμαντάκια της Μυκόνου βρίσκονται
στο βόρειο και ανατολικό μέρος του νησιού και σχεδόν παντού καταλήγουν
χωματόδρομοι. Μερικές από αυτές τις αμμουδιές της «άλλης» Μυκόνου
είναι η Μερσίνη, ο Φωκός, ο Μερχιάς, τα δύο Τηγάνια και νότια
οι αμμουδιές Φραγκιά και Τσαγκάρης, ενώ οι θαλασσοπόροι θα ανακαλύψουν
τους μικρούς αμμουδερούς όρμους ανάμεσα στα ακρωτήρια Αρμενιστής
και Λιμπούνια.
Το μυκονιάτικο τοπίο
με τους γρανιτένιους βράχους, το σκληρό φως, το γαλάζιο της θάλασσας,
με τους γραφικούς ανεμόμυλους και τα κατάλευκα σπίτια, είναι σπαρμένο
με πάμπολλα ξωκλήσια, Ασβεστωμένα και καθαρά, με τρούλους ή στέγες
και με περίτεχνα καμπαναριά, τα συναντάς σε κάθε στροφή στα στενά
της πόλης και του λιμανιού αλλά και σε κάθε άγονη πλαγιά ή ερημικό
όρμο. Ανάμεσα στα σχεδόν 350 ξωκλήσια της Μυκόνου υπάρχουν και
μερικά σπάνια μνημεία εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και βυζαντινής
τέχνης, όπως η Αγία Ελένη του Κάστρου, η Πανάχραντος, η Αγία Κυριακή,
η Παναγία του Ρακιτζή, ο ¶η Νικόλας της Ράχης, η Παναγία η Κουμαρού
στο Μαράθι, η Παναγία του Κουζή και η Αγά Υπακοή στη Χώρα. Στην
πόλη της Μυκόνου βρίσκεται και μία από τις ωραιότερες εκκλησίες
των Κυκλάδων, η περίφημη Παναγία η Παραπορτιανή (η οποία ήταν
χτισμένη δίπλα από το «πορτί» του Κάστρου), ένα υπέροχο κτίσμα
με αψίδες και καμάρες, πραγματικό μνημείο κυκλαδικής αρχιτεκτονικής.
Χάρτες,
φωτογραφικό υλικό και τα κείμενα είναι ιδιοκτησία της
Road Publications
