Μου χρειάστηκαν κάποια χρόνια μαθητείας για ν' αρχίσω να το βλέπω σιγά-σιγά, και άλλα τόσα για να το νιώθω.
Με τη συνεχή προσπάθεια στην δουλειά μου με τον πηλό, κατάλαβα τελικά πως τα κεραμικά αντικείμενα, τα γλυπτά, οι φιγούρες και συνθέσεις τοίχου, όχι μόνο είναι ζωντανά-φιλικά όντα, αλλά έχουν προσωπικότητα, έχουν μελαγχολίες και κέφια, παίζουν με το φώς και τις σκιές, ζούν μαζί μας και μας συντροφεύουν.
Μου ζητούν δικό τους χώρο, έχουν ανάγκη να πλαισιώνονται από ταπεινά υλικά όπως το σίδερο,το ξύλο,και ό,τι άλλο προκύψει.